Neeltje leest een boek

Na een drukke werkdag maakt deze aanblik toch weer alles goed!

Daar is de zon!

Mooi weer, dus tijd voor uitjes en buiten zijn. Jeppe viert zijn kinderfeestje op zijn 5-en-een-halfde verjaardag, en Neeltje slaapt in tussen dwars door haar verhalfjaardag heen. Er wordt gevaren en gefietst.

Fietsen fietsen fietsen

Op de fiets, mooi weer en veel vliegjes, dus zonnebrillen op. Flinn herinnert zich een vorige fietstocht: "Toen had ik ook een zonnebril op, maar jij niet, hè mama, jij had toen gewoon blote ogen!"

We rijden langs een wei met schapen. "Kijk mama, een schapenwei."

We rijden langs een wei met koeien. "Kijk mama, een koeienwei."

We rijden langs een wei met paarden. "Kijk mama, een paardenwei."

We rijden langs een wei met vogels. "Kijk mama, een vogelwei, maar die kunnen ontsnappen, want het hek staat open!"

Oordopjes, hapjes en spreekbeurten

Pien mocht met haar klas naar een muzikale voorstelling, 'Alles in de wind'. Uiteraard werd voor het vervoer van de kinderen wel gerekend op rijdende ouders. Ik zag mijn kans schoon en meldde mij aan als chauffeur met medenemen van Flinn, onder het mom dat ik voor hem geen oppas kon vinden. Gratis voorstelling ter compensatie van de benzinekosten.

Het verhaal over een koning die schipbreuk leed en zijn koningin moest missen door het waaien van de verschillende winden was abstract en summier - zo af en toe had ik zelfs moeite het te volgen. Pien had er dan ook niet veel van begrepen - "de koning ging naar het strand en de koningin bleef thuis" - maar de muzikale ondersteuning was leuk.

Na afloop werd de kinderen gevraagd of ze wisten hoe de verschillende instrumenten heten. De dwarsfluit kende iedereen, de klarinet was onbekender, en alleen Pien wist dat Marleen (!) de hobo en althobo bespeelde. De basklarinet kende niemand, al stak Flinn enthousiast zijn vinger op toen de actrice de kinderen aanmoedigde de vinger op te steken als ze het antwoord wisten.

Op weg naar huis vroeg ik Flinn wat hij het mooiste instrument in de voorstelling had gevonden. "De contrabas, want dat is zo'n moeilijk woord!" Toen ik hem eraan herinnerde dat er geen contrabas in voorkwam, paste hij zijn antwoord aan: "De basknarilet!"

Flinn vertelt op het kinderdagverblijf aan Diana dat hij vanavond naar Apie en Amie mag. "Daar gaan we eten, maar we blijven niet slapen. Het kan tenslotte niet iedere dag feest zijn!"

Als ik hem kom ophalen, vertel ik hem dat het vandaag wel degelijk feest is: we gaan naar Apa en Ama én blijven daar slapen. Blij springt hij achterop de fiets. Bij binnenkomst op de Laan roept hij enthousiast: "Ama, het is feest!"

"Jazeker," bevestigt Marleen, "er staan bloemen in de kamer, want Jeroen heeft een baan!"

Terwijl Flinn zijn jas uit doet en de kamer in loopt, vertelt Marleen dat Jeroens detachering bij de Provincie Groningen vanuit DLG heeft geresulteerd in een vaste baan bij de Provincie (proficiat, Jeroen!). Al keuvelend lopen we de kamer in waar Flinn naarstig alle kastdeurtjes open trekt.

"Wat zoek je Flinn?"

"De baan van Jeroen!"

Flinn (3 jaar) zit te spelen: "Red mij, vliegend reptiel! zei de brachiosaurus. Nee, zei de pterodactylus, ik moet eerst even naar mijn vriend de diplodocus en de velociraptor."

We zijn een tijdje geleden naar een familiedag in het Westland geweest en omdat Pien op school het een en ander leert over Nederland, hebben we het principe van de provincies uitgelegd. Terwijl we Pien vertellen dat het Westland in Zuid-Holland ligt, zit Flinn achterin de auto met Jeppe te spelen met de brachiosaurus en de pterodactylus.

Een aantal weken later, Flinn zit weer eens te spelen, nu met zijn auto: "Kijk mama, deze auto komt uit Hollahollaland. Dat is echt héél ver, daarvoor moet je met de trein."

Overal in Maastricht wordt aan de weg gewerkt. Ze hebben de smaak te pakken na het gereedkomen van de A2-tunnel.We zitten in de auto en rijden langs de wegwerkzaamheden. Er staat een interessant groene werkconstructie op wielen, waarschijnlijk een asfaltapparaat. Flinn: "Kijk eens, wat is dát nou voor een groen voertuig?"

Wij weten het ook niet en praten er een beetje overheen. Een paar minuten later klinkt het van achter uit de auto: "Maar nou weet ik alsnóg niet wat voor een voertuig dat was!"

Ik moet van mezelf wat vaker op de fiets naar het werk om de restantjes Neeltje van mijn buik af te trainen. Zoiets is natuurlijk alleen maar zinvol als het een beetje zwaar is, dus neem ik altijd een kindje mee achterop, meestal Flinn. Maar echt gemotiveerd ben ik niet, dus ik grijp ieder excuus aan om niet te hoeven fietsen. Ik bespreek in de keuken met Peter dat het misschien niet slim is om morgen op de fiets te gaan, want het zou wel eens kunnen gaan regenen en dat is niet zo fijn voor Flinn. Klinkt het uit de voorkamer: "Ik kan wel tegen regen, hoor mama!"

Dus als het dan een stralende, maar koude ochtend blijkt te zijn, krijgt Flinn handschoenen aan en stappen we op de fiets om lekker te genieten en te trainen tegelijk. Flinn test onderweg zijn kennis van voertuigen: "Hee, een Toyota, een Volkswagen, een Ferrari, een Skoda, ..." en zijn kennis van bloemen: "Hee, een paardenbloem, maagdenpalm, en dat is mijn lievelingsbloem: kievitsspeenkruid!"

Een drukke meivakantie

Pien en Jeppe hebben vrij, maar toch moet Pien bijzonder vroeg opstaan. Iedere ochtend om zes uur gaat de wekker, want van zeven tot tien ligt Pien in het zwembad. En ze ligt er niet alleen, ze is er bijzonder hard aan het werk, want ze doet een turbo-zwemcursus. Halverwege de eerste week wordt ze ziek en zijn we allemaal in spanning of ze fit genoeg blijft om de cursus af te ronden. Ze houdt vol, zet door, en vandaag, op 5 mei haalde ze haar zwemdiploma A. Onze turboheld!

Flinn aan de praat

Flinn staat dromerig voor zich uit te staren. "Sta je te contempleren, Flinn?" Hij knikt. Even later zitten we aan tafel. "En, Flinn," vraagt Peter, die even weg was om Pien naar de zwemles te brengen, "wat heb je vanochtend gedaan?"

"Ik stond te klompeteren."

Flinn heeft een goed geheugen, maar zo af en toe wisselt er een lettertje in zijn hoofd. We fietsen langs een kersenboomgaard. "Kijk mama, daar staan allemaal hersenbomen." Dan ziet hij een omgevallen boom waar alleen nog een klein stukje stam van overeind staat. "En kijk daar mama, een hersenstam!"

Ze zitten een boekje te lezen over een olifant. Peter, nooit te beroerd om zijn kroost het een en ander bij te brengen, heeft al ooit uitgelegd dat je aan de grootte van de oren kunt zien waar de olifant vandaan komt.

Peter: "Olifanten met grote oren komen uit...?"

Flinn: "Afrika."

Peter: "En olifanten met kleine oren komen uit...?"

Flinn: "Meerssen!"

Jeppe valt en schaaft zijn knie. Hij kom heel zielig met een nat papiertje op zijn knie bij ons in te tuin zitten. Niet lang daarna horen we Flinn op zijn ziekenwagenmotor (loopfiets) aankomen.

"Tuutaaatuutaaatuutaaa! Hé, wat is híer gebeurd?"

Jeppe antwoordt met een van zieligheid doortrokken gezicht: "Ik was gevallen, Flinn, en nou heb ik bloed, want m'n vel is eraf gegaan op de stoep."

Flinn maakt direct rechtsomkeer: "Tuutaaatuutaaatuutaaa!"

"Wat ga je doen, Flinn?"

"Even Jeppe z'n vel zoeken zodat ik hem weer kan maken!"

Bolleboosjes

Pien is doorgestroomd naar groep 4 omdat ze zich in groep 3 toch echt verveelde. En bij die versnelling hoort natuurlijk ook een fris, vlot kapsel!

Omdat ze zich zo verveelt, mag ze haar eigen boeken meenemen naar school. Nadat ze alle Reis-door-de-tijd boeken van Geronimo uit had en ook de Pinkeltjes, Sjakies en Abeltjes min of meer van buiten kende, had ze nog wel een boek dat ze mee naar school wilde nemen:

Moeders zingt in een kamerkoor en daar staan niet zelden geestelijke werken op het programma. De stukken hangen aan elkaar van amens en alleluia's en dat nemen ze over. Al springend op de trampoline klinkt het uit drie keeltjes: "Ammeloela, ammehoela!"

Er hangt sinds kort een klok in de woonkamer die dankbaar en vaak gebruikt wordt om te oefenen met kloklezen. Pien en Jeppe lezen al behoorlijk accuraat en Flinn is aardig op weg: "Kijk Pien en Jeppe, het is kwart over vier, kijk maar, de kleine wijzer staat op de zeven en de grote wijzer op de puh van Pien!"

Feestdagen

Pien wordt 7 en we vieren een familiedagje met een bezoekje aan zee. Flinn ziet voor het eerst bewust met eigen ogen de zee: "OH, DE ZEE!! DE ZEE!!! ZIE JE DAT?! DAAR IS DE ZEE!!"

Het eerste wat Flinn doet als hij op het strand aankomt, is een hand zand pakken en naar zee lopen. Hij legt uit: "Ik ga soep maken, voor mijn vrienden. Maar voor de nep, hoor. Je moet het niet echt proeven, het is veels te zout!"

Gedurende de dag vermaakt Flinn zich met zijn grote nicht Bo die heel lief schelpjes met hem gaat zoeken, hem duwt op de schommel, hem in de bolderkar rondrijdt, en hem een zeer dikke knuffel geeft bij het afscheid. De hele dag is het Bo voor en Bo na. Kortom, Bo heeft het helemaal gemaakt bij Flinn; hij is dol op Bo. Als we wegrijden zit hij dan ook hard te zwaaien en te roepen: "Daahaag Muk! Doeidoei Muk, tot de volgende keer Muk!" Kort van geheugen...

Tussen professoren

Pien krijgt een vriendenboekje mee naar huis. Zo'n boekje met vragen als 'hoe heet je', 'wanneer ben je jarig', 'wat is je lievelingskleur' en 'wat wil je later worden'. De antwoorden zijn over het algemeen vrij standaard en voorspelbaar. De meeste meisjes hebben als lievelingskleur roze, de jongens blauw. De meeste jongens worden brandweerman, of politieagent, of astronaut. De meisjes worden over het algemeen dierenarts, of juffrouw, of mama. Zo niet Pien. Haar lievelingskleur is blauw, en ze wil 'profesor' worden. Gezien het zelfgeschreven epistel waar ze recent mee thuiskwam, voorzien wij een carrière als evolutionair bioloog.

Haar broer is al aardig op weg om net zo'n bolleboos te worden:

Het gaat wat snel, maar hij 'leest' hier 'verse halfvolle melk'.

Aan het ontbijt heeft Flinn zijn beker verse halfvolle melk tot op de bodem leeggedronken.

Ama: "Wil je nog een beker verse halfvolle melk, Flinn?"

Flinn: "Nee, doe mij maar een biertje!"

Van winter tot lente