Van winter tot lente

Beleefde jongens

Flinn is een zeer beleefde jongen. Zelfs als Apa en Ama er voor de zoveelste dag op rij zijn, en ze vertrekken als hij net middenin een spannend speelavontuur met zijn treinen zit, neemt hij heel netjes afscheid: "Tot ziens, Ama, fijn dat je er was."

Jeppe doet dieren na en wij mogen raden welk dier hij is. De slang en de slak zijn niet moeilijk, maar het volgende dier kent niemand. Jeppe helpt ons uit de brand: "Het is een giftige hazedís!"

Jeppe zit bij Neeltje. Ik vertel hem dat hij vroeger, toen hij klein was, Pien 'Pippa' noemde, en vraag hem hoe hij denkt dat Neeltje hem zal gaan noemen. 'Urre' is het antwoord. Meteen daarop lacht Neeltje breed en zegt "Urre orre".

"Hee," roept Jeppe, "ze praat over mijn oren!"

Flinn is voor een checkup bij het consultatiebureau als het brandalarm af gaat. Hij gaat samen met Marleen op onderzoek uit en ze zien vier brandweermannen het pand betreden. Gelukkig blijkt het vals alarm, maar Flinn blijft vriendelijk. Hij doet de brandweermannen persoonlijk uitgeleide: "Doei doei! Daar staat jullie brandweerwagen."

Nog meer moois

Er hoeft niet altijd een aanleiding te zijn voor een nieuwe post. Onze schatjes zijn bijzonder genoeg om zomaar voor de gewoon te delen!

Rooie Nella

Een vriendelijk winterzonnetje schijnt de kamer in en verlicht Neeltjes achterhoofd. "Oh kijk!" roept Jeppe vol verwondering, "Oranje met goud!" Ze lijkt inderdaad wat rossig.

De cd van Kinderen voor Kinderen is razend populair in huize Berg. Uit volle borst wordt er meegezongen:

"Voor altijd jong, dat is mij opa, klimt in de bomen, kan marathons lopen, zo chill"

Ook Flinn kent de tekst, bijna:

"Voor altijd jong, dat is mijn opa, klimt in mijn oma, zo chill"

Ouwetjes

De kerstdagen zijn een ideaal moment om alle foto's te sorteren. Dan kom je nog eens wat leuks tegen, zoals deze.

Na een bezoekje aan het circus:

Flinn gaat met Apa naar het station in Maastricht om treinen te kijken. Daar wordt hard gewerkt. Voor het station is een soort kanaal ontstaan dat vol staat met water. Een duiker maakt zich op kopje onder te gaan, ongetwijfeld om belangrijke werkzaamheden uit te voeren.

"Kijk," zegt Flinn, "die gaat naar de haaien!"

Vrolijk kerstfeest

Terwijl er tussen de kerstlampjes en kerstballen druk engeltjes gemaakt worden, nog een paar foto's van Neeltjes eerste maand, inclusief de voorstelling voor Sinterklaas waarin Jeppe een glansrol als wolf vervulde.

Neeltje wordt voor haar en onze nachtrust, die overigens uitstekend is, 's nachts ingevouwen in een paar zachte doeken. Het ziet er wat krap en ingebakerd uit. Als ze 's ochtends wakker wordt in het bijzijn van Jeppe, vraagt die laatste ongerust en bezorgd: "Mag ze nou uit haar gevangenisje?!"

Daar is ze!

Neeltje

op 27 november 2016 om 4:27u

op keizerlijke wijze geboren in het academisch ziekenhuis in Maastricht

Vol verwachting klopt ons hart

Belangrijk bezoek

Terwijl Viertje haar ouders druk bezig houdt - we zitten zo'n 4 à 5 keer per week in het ziekenhuis - zijn haar zus en broers met heel andere zaken bezig. Ieder met een eigen zelfgemaakte Pietenmuts, waar zelfs de zwarte Pieten jaloers op waren, heetten ze Sinterklaas welkom in het dorp.

Dwarsliggertje

Ze zeggen wel eens driemaal is scheepsrecht en de laatste loodjes zijn het zwaarst. Zouden we daarom al deze avonturen meemaken bij de laatste loodjes van nummertje vier?

Het begint met een gevalletje kinkhoest. Een in principe verdwenen ziekte, want we worden er allemaal als kind tegen ingeënt. Maar blijkbaar was er nog een bijzondere vorm van de bacterie in Zuid-Limburg in omloop, want Flinn liep, ondanks zijn inentingen, de ziekte op bij het kinderdagverblijf. Dus de hele familie, inclusief Apa en Ama, moest profilax aan de antibiotica.

Dat achter de rug hebbende, bleek bij de 36-weken controle het kindje in stuit te liggen. Aangezien er nog heel veel ruimte was in de buik werd aangeraden te proberen het kindje van buitenaf te draaien, een versie te doen. Onze tegenwerpingen dat die zee aan ruimte er ook wel eens voor zou kunnen zorgen dat het kindje net zo makkelijk weer terug zou kunnen draaien, werden weggewuifd met de opmerking baat het niet, dan schaadt het niet. En dus werden we doorverwezen naar het ziekenhuis.

Op maandag, 7 november, de allereerste dag van mijn zwangerschapsverlof, moest ik me in het ziekenhuis melden voor de versie. Marleen ging met me mee. De risico's waren klein, mijn buik is soepel en er is nog veel ruimte en het kindje is in goede conditie. Het hartfilmpje dat ze standaard vooraf maken, lukte niet goed. Het kindje lag onhandig en was veel te beweeglijk; ze konden er niet goed bij. Gezien de beweeglijkheid werd geconcludeerd dat het kindje in goede conditie is, en dus werd er toch maar gedraaid. Waar ze normaal gesproken minimaal 5 minuten, soms wel een half uur aan de buik moeten trekken en sjorren om de baby koppeltje te laten duikelen, was Viertje binnen een minuut van bil- naar kopligging gedraaid. Volgens protocol werd er weer een hartfilmpje gemaakt, en toen was er ineens onrust: een onregelmatige hartslag. Inmiddels stond de niet al te grote kamer vol met dames: ik op bed, Marleen op een stoel bij het raam, de verpleegkundige (Lonneke) met haar hand op mijn schouder, een arts-assistent, een co-assistent, een gynaecoloog, en iedereen twijfelde. Dus werd de dókter erbij gehaald, een man. Die schoot meteen in de paniek. We moesten met spoed naar de echokamer waar betere apparatuur was en er dus een betere meting gedaan kon worden. De dokter zelf haalde alvast de lift, terwijl ik in een rolstoel werd gehesen. Met gezwinde spoed, ik heb Marleen nog nooit zo hard zien rennen, doken we de lift in. De verkeerde, want deze sloeg de eerste verdieping over. Dus van 0 weer terug naar 2, lift uit, hoekie om, andere lift in, naar de 1e verdieping en toen met een rotgang zigzaggend tussen de polipatiënten door naar de echokamer. In een nóg kleiner kamertje stonden, zaten en lagen we nu met 9 mensen om er allemaal getuige van te zijn dat het onregelmatige ritme gelukkig niet aan een anatomische hartafwijking lag, maar een 'simpele' ritmestoornis bleek te zijn. Zo nu en dan sloeg het hartje een slag over. De ritmestoornis was dus ook nog eens aritmisch. Genoeg reden om mij in het ziekenhuis te houden en 's middags nog een keer te meten en kijken. 's Middags was die ritmestoornis er nog steeds en bleek bovendien het kindje teruggedraaid in stuit...

Ik mocht naar huis, maar moest me een dag later weer melden voor een nieuw hartfilmpje en een echo. Weer dat onregelmatige ritme en nog steeds een stuitligging. En dus moet ik nu om de dag (donderdag, zaterdag, maandag, woensdag, ...) naar het ziekenhuis voor een echo, tot het kindje geboren is, zodat ze het hartje goed in de gaten kunnen houden. Gelukkig maar dat ik mijn afspraak met de verloskundige op vrijdag heb staan, daar kan ik dus ook nog gewoon naartoe.

Onze geplande thuisbevalling, bij Apa en Ama op de Laan, gaat in ieder geval niet door. Sterker nog, begin volgende week verwacht ik precies te kunnen zeggen wanneer Viertje zal arriveren, want we krijgen waarschijnlijk te maken met nóg een versie en aansluitend een ingeleide bevalling. Dus we hebben de agenda's er alvast op nageslagen: wanneer komt het met roosters, school, verjaardagsfeestjes, en zwemles het beste uit om een kind te krijgen?

Wij laten het allemaal maar gebeuren en vertrouwen erop dat we in goede handen zijn. We houden slechts ons hart vast: is er binnen onze muzikale familie wel plaats voor een aritmisch dwarsliggertje?!